Julian Tuwim (1894-1953). Julian Tuwim urodził się w 1894 roku w Łodzi. W latach 1916-1919 był współpracownikiem czasopisma studenckiego Pro arte et studio.

W 1918 stał się współzałożycielem kabaretu literackiego Pod Picadorem, w 1920 grupy poetyckiej Skamander. W 1924 został zaangażowany jako stały współpracownik tygodnika Wiadomości Literackie, gdzie redagował rubrykę Camera obscura, a także pism satyrycznych: Cyrulik Warszawski (1926-1933) i Szpilki (1936-1939).

W czasie wojny przebywał we Francji i Stanach Zjednoczonych. Do Polski powrócił w 1946 roku. Zmarł w 1953 roku w Zakopanem.

Debiutował w 1913 roku wierszem Prośba w Kurierze Warszawskim. Rozgłos przyniosły mu pierwsze zbiory poetyckie: Czyhanie na Boga (1918), Sokrates tańczący (1920), Siódma jesień (1922), Wierszy tom czwarty (1923). Ten pierwszy etap twórczości Tuwima to utwory pełne młodzieńczego upojenia życiem i radością. Są wśród nich także wiersze będące wyrazem zainteresowania tematyką dnia codziennego ("Garbus", "Szczęście", "Staruszkowie"). W miarę upływu lat poezja Tuwima ulega przemianom i coraz bardziej ujawniają się jego związki z klasycyzmem i tradycją ("Sitowie", "Rzecz czarnoleska". Tuwim podejmuje także temat sławy poetyckiej i swojej roli w tradycji narodowej, podobnie zresztą jak Horacy, Kochanowski, Mickiewicz i Puszkin. W latach trzydziestych Tuwim przyjmuje postawę krytyki społecznej, negacji wobec rządu.

Wyrazem tego jest napisany w 1936 roku poemat satyryczny pod tytułem "Bal w operze", gdzie wykorzystuje swe doświadczenia w zakresie satyry, ironii i groteski. W okresie II wojny światowej napisał wielki poemat liryczno -epicki Kwiaty polskie (wydany w 1949), nawiązujący do romantycznego poematu dygresyjnego.

W spuściźnie literackiej Tuwima poważne miejsce zajmują utwory poetyckie dla dzieci. Najwybitniejsze z nich zostały zebrane w tomie "Wiersze dla dzieci. Wybór, I wyd. 1954 r. , ost. 1980.

Poza utworami oryginalnymi, poeta przekładał na język polski znane utwory A. Puszkina.
Wiersze Tuwima dla dzieci, charakteryzują się zmiennością rytmu, wartościami onomatopeicznymi. Są zróżnicowane tematycznie, nowatorskie formalnie, operują zróżnicowanym nastrojem, żartem intelektualnym, groteską, zabawą słowną , nonsensem.

Najpopularniejsze zbiorki utworów dla dzieci:

Lokomotywa, Rzepka, Ptasie Radio, I wyd. 1938
Słoń Trąbalski I wyd. 1938
Zosia Samosia i inne wierszyki, I wyd. 1938
Cuda i Dziwy, I wyd. 1949
Pan Maluśkiewicz i Wieloryb, I wyd. 1950

¬ródło:
Nowy słownik literatury dla dzieci i młodzieży, Wiedza Powszechna, Warszawa 1984
Współcześni Polscy pisarze i badacze literatury. Słownik bibliograficzny. Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa, 1994