| Pyza na polskich dróżkach, Hanna Januszewska |
| Wiersze, wierszyki, wierszydła ... |
| niedziela, 23 września 2007 19:53 |
|
Pyza na polskich dróżkach ukazała się w 1955 roku jako czwarta część poematu przygodo-krajoznawczego Hanny Januszewskiej. Poprzedziły ją: Jak polska Pyza wędrowała (1938 r.), Idzie Pyza borem, lasem (1939 r.), Pyza na Starym Mieście (1948 r.) W 1956 roku wznowiono Pyzę na polskich dróżkach w dwu częściach pod tym samym tytułem.
Edycje z 1955-56 uległy gruntownemu przeredagowaniu w stosunku do wydań wcześniejszych ze względu na fakt, że terenem wędrówek Pyzy stały się regiony Polski w jej granicach po 1945 roku.
Reprint pierwszego wydania sprzed pięćdziesięciu lat, w niezapomnianej formie wydawniczej i graficznej, skierowany do wszystkich, którzy przygody mazowieckiej Pyzy wspominają jako ulubioną lekturę z dzieciństwa. Pyza na polskich dróżkach ukazała się w 1955 roku jako czwarta część poematu przygodo-krajoznawczego Hanny Januszewskiej. Poprzedziły ją: Jak polska Pyza wędrowała (1938 r.), Idzie Pyza borem, lasem (1939 r.), Pyza na Starym Mieście (1948 r.) W 1956 roku wznowiono Pyzę na polskich dróżkach w dwu częściach pod tym samym tytułem. Edycje z 1955-56 uległy gruntownemu przeredagowaniu w stosunku do wydań wcześniejszych ze względu na fakt, że terenem wędrówek Pyzy stały się regiony Polski w jej granicach po 1945 roku. Hanna Januszewska poprzez stosowanie symboliki narodowej, przywoływanie znanych motywów z ludowych piosenek, ukazuje folklor i podkreśla piękno krajobrazu polskiego. Podróże bohaterki urozmaica bogactwem środków lokomocji. Pyza podróżuje m.inn na chmurkach-barankach, koniu, kormoranie, statku oraz samochodem i traktorem. rozmaitość wędrówek Pyzy podkreśla również melodia wiersza, jego zmienny, falisty rytm, bogactwo rymów oraz charakterystyczne dla poetki składniki tańca i ruchu. Hanna Januszewska (1905-1980) Adam Kilian Scenograf, grafik, ilustrator. Urodził się w 23 lutego 1923 roku we Lwowie. W latach 1944-1948 studiował na wydziale architektury w College of Arts and Crafts w Nottingham w Wielkiej Brytanii. Po powrocie do kraju, od 1948 do 1951 roku, był dyrektorem i scenografem teatru Niebieskie Migdały. Teatr ten w 1951 roku został przemianowany na Teatr Lalka. Kilian współpracował jako scenograf z wieloma teatrami lalkowymi oraz teatrami dramatycznymi i muzycznymi. Zilustrował takie książki jak: Dębowa kołyska (Anna Kamieńska), Baśń o zaklętym kaczorze (M. Kann), Pamiętnik Czarnego Noska i Kichuś Majstra Lepigliny (J.Porazińska) wiecej: www.naszaksiegarnia.pl
Pyza na polskich dróżkach |



