| Encyklopedia |
|
Historia niedźwiadka Paddingtona ma zatem dwa początki. W roku 2008 wydawnictwo Znak rozpoczęło publikację nowej serii książek o Misiu Paddingtonie. Nowa książka o Misiu Paddingtonie ukazała się na Jego 50 urodziny.
Na dobry początek… Wszystko zaczęło się na stacji Paddington w Londynie, a właściwie w jednym z londyńskich sklepów. Tu i tam siedział sobie samotny, opuszczony miś, który czekał na swoją nową rodzinę. Historia niedźwiadka Paddingtona ma zatem dwa początki. W Wigilię roku 1956 pewien kamerzysta BBC kupił pluszowego misia dla swojej żony w prezencie gwiazdkowym. Jako że mieszkał w pobliżu stacji Paddington, jako imię nadał maskotce jej nazwę. To wydarzenie zainspirowało go do stworzenia ośmiu krótkich opowiadań o niedźwiadku, który przybył do Londynu z dalekiego Peru. Niedźwiadek siedział samotny na swojej walizce z karteczką na szyi, na której widniała prośba: „Proszę zaopiekować się tym niedźwiadkiem. Dziękuję” i takiego odnalazł go Pan Brown. Tak rozpoczęła się pięćdziesięcioletnia historia przygód niezwykle sympatycznego, czasami zwariowanego misia w niebieskiej budrysówce, filcowym kapeluszu i kaloszach, z kanapką posmarowaną marmoladą i schowaną pod kapeluszem na wszelki wypadek. Wraz z wydaniem pierwszej książki – „Miś zwany Paddington” rozpoczęła się także historia kamerzysty, który został pisarzem dziecięcym, historia Michaela Bonda.
O Autorze Michael Bond urodził się 13 stycznia 1926 roku w Newburry, w Berkshire w Anglii. Przygodę z pisaniem rozpoczął w 1945 roku, kiedy sprzedał swoje pierwsze opowiadanie magazynowi „London Opinion”. To doświadczenie pomogło mu podjąć decyzję o zostaniu pisarzem. Nigdy jednak nie myślał o tworzeniu dla dzieci. W tym czasie Bond pracował jako kamerzysta telewizyjny dla BBC. 24 grudnia 1956 roku kupił swojej żonie pluszowego misia w prezencie świątecznym i wówczas zrodził się pomysł napisania krótkich opowiadań o Misiu, który przybył do Londynu z dalekiego Peru. Z kilku opowiadań powstała pierwsza książka, a po niej kolejne, które kontynuowały dzieje niesfornego Paddingtona i rodzinki Brownów, która go przygarnęła. Z czasem Bond zrezygnował z pracy w BBC i poświęcił cały swój czas tworzeniu powieści o Paddingtonie. W 1997roku został uhonorowany Orderem Imperium Brytyjskiego za zasługi dla literatury dziecięcej.
Niezbędnik prawdziwego miłośnika Paddingtona Fikcyjna postać niedźwiadka zyskała sobie tak ogromną popularność i sympatię czytelników na całym świecie, że można mówić o swoistej Paddingtomanii, która trwa nieprzerwanie od pół wieku. Każdy miłośnik Misia Bonda wie zatem, że: Paddington w Peru nazywał się Pastuso. Wychowywała go ciocia Lucy, która po przeprowadzce do Domu Emerytowanych Niedźwiedzi wysłała go do Anglii. Został odnaleziony przez Pana Browna na stacji Paddington i przygarnięty przez jego rodzinę. Najlepszym przyjacielem Misia jest Pan Gruber, właściciel antykwariatu na Portobello Road. Wraz z niedźwiadkiem przy Ogrodach Windsoru pod numerem 32 mieszkają Pan i Pani Brown, ich dzieci – Jonatan i Judyta oraz Pani Bird – gospodyni, kucharka i niania w jednym. Paddington, podobnie jak królowa, obchodzi urodziny dwa razy w roku – 25 czerwca i 25 grudnia. Jego ulubionym pokarmem jest marmolada. Nigdy nie rozstaje się ze swoim filcowym kapeluszem oraz niebieską budrysówką z kapturem, czasami dorzuca do tego stroju parę kaloszy. Ponadto posiada brązową, skórzaną walizkę z inicjałami M.P., w której przechowuje wszystkie swoje ważne papiery, kosz na kółkach na zakupy oraz książeczkę, w której zapisuje swoje przygody oraz przechowuje pamiątki i pocztówki od cioci. Pierwsza książka o uroczym niedźwiadku została wydana 13 października 1958 roku przez William Collins & Sons (obecnie Harper Collins Publishers) i nosiła tytuł: „Miś zwany Paddington”.
Jak zmieniał się wizerunek Misia Ilustratorką pierwszej książki o Paddingtonie była Peggy Fortnum. Jej rysunki były czarno-białe, pełne uroku, a zarazem charakterystyczne dla ilustracji książkowych w tamtych czasach. W 1975 roku Paddington zawitał po raz pierwszy na szklanym ekranie. Twórcą jego telewizyjnego wizerunku był Ivor Wood, który w serialu wykorzystał technikę kolażu trójwymiarowej kukiełki Misia z dwuwymiarowym tłem i innymi postaciami. W latach 80-tych Bond wydał kolejne książki z serii o Paddingtonie, tym razem w mniejszym niż dotychczas formacie, a ich ilustratorem był David McKee, znany z książek własnego autorstwa, które sam również ilustrował. Rysunki Davida McKee są proste i zdają się być skierowane głównie do najmłodszych czytelników, czy też raczej słuchaczy, którym rodzice czytają opowieści o Misiu. W 1997 roku kanadyjska spółka filmowa Cinar wyprodukowała pierwszą serię w pełni animowanej kreskówki telewizyjnej o Paddingtonie. Twórcom udało się stworzyć łagodny, mniej sztywny niż w poprzedniej produkcji styl. Wprowadzenie zaś brwi pomogło uchwycić różnice w ekspresji twarzy Misia. Obecnie na potrzeby marketingu zaprojektowane zostały proste, wyraziste i niezwykle kolorowe postacie Paddingtona, które możemy spotkać na różnego rodzaju produktach reklamowych.
Czy tylko postać z bajki? Paddington zdaje się żyć naprawdę, w czym przypomina szereg innych fikcyjnych postaci, by wspomnieć chociażby Kubusia Puchatka, Mikołajka, Harry’ego Pottera czy Sherlocka Holmesa. Na dowód tego garść ciekawostek: Paddington od lat angażuje się w działalność dobroczynną. Pracował dla Amerykańskiego Czerwonego Krzyża i UNICEF w USA, a od 1976 roku wspiera działalność brytyjskiej Action Medical Research, której jest oficjalną maskotką. Postać szybko przeniosła się na zagraniczny rynek, bo już w styczniu 1960 roku Paddington został przetłumaczony na szwedzki, duński i holenderski, a we wrześniu tego samego roku wydany w USA. Do dnia dzisiejszego książki o Paddingtonie zostały przetłumaczone na ponad 40 języków, w tym na język łaciński, i sprzedany w liczbie ponad 30 milionów egzemplarzy. W Nowej Zelandii w roku 1969 uformowała się grupa rockowa pod nazwą „The Paddington Bears”. W 1971 roku Shirley Clarkson wykonała w prezencie gwiazdkowym dla swoich dzieci – Joanny i Jeremy’ego (późniejszego twórcy programu „Top Gear”) dwa pluszowe misie wzorowane na postaci Paddingtona. W następnym roku otrzymała licencję na produkcję klasycznej pluszowej zabawki Paddingtona. Opracowano także musical oparty na historii Misia, który był wystawiany w Teatrze Nottingham. W roku 1978 otwarto pierwszy sklep „Paddington i Przyjaciele” w Londynie. Niedźwiadek został także umieszczony w szklanej gablocie na londyńskiej stacji, której imię nosi. Uroczyście obchodzono każdy ważniejszy jubileusz wydania pierwszej książki Bonda o Misiu. Z okazji 25-lecia ufundowano Grotę Bożego Narodzenia w sklepie, w którym Bond kupił pluszowa maskotkę dla swojej żony. Na 40-lecie Londyńskie Muzeum Zabawek i Modeli otwarło specjalną wystawę poświęconą Paddingtonowi. Paddington był nawet tematem artykułu w Sunday Times Magazine. W 1986 roku towarzyszył także Margaret Thacher podczas konferencji Partii Konserwatywnej. Był pierwszą rzeczą, która przekroczyła francuską granicę w tunelu pod Kanałem La Manche, gdy obydwie części tunelu (brytyjska i francuska) zostały połączone. W 2000 roku Bond odsłonił na stacji Paddington statuę Niedźwiadka z brązu naturalnej wielkości. 25 czerwca 2006 roku obchodził swoje urodziny w Pałacu Buckingham, a jego wizerunek pojawił się na specjalnej kolekcji znaczków Królewskiej Poczty.
Obchody 50-lecia Paddington ma 50 lat, w czasie których doczekał się wydania 12 książek o nim. Dwie ostatnie opublikowane zostały w 2008 roku. Jak świętuje ulubieniec czytelników z całego świata? W lutym br. zorganizowano Światowy Festiwal Marmolady, którego celem było ukoronowanie najlepszego słoika marmolady oraz zbiórka pieniędzy na domowe hospicjum. Zwyciężczynią Festiwalu została Vivien Lloyd z Somerset. W marcu wyemitowano specjalną audycję radiową w BBC, w czasie której rozmawiano ze słuchaczami o ich ulubionych wspomnieniach dotyczących Paddingtona i o tym, co on dla nich znaczy. Z okazji XI Światowego Dnia Książki 2008 opublikowano specjalne, jednofuntowe wydanie Paddingtona – „Paddington Rules the Waves”. W czerwcu w Wielkiej Brytanii wydano długo oczekiwaną, nową książkę – „Paddington tu i teraz”.
O najnowszej książce Komentarz Michaela Bonda z okazji nowej publikacji: „Jedną z bardzo miłych rzeczy w kolejnych przygodach Paddingtona jest to, że chociaż świat znacznie się zmienił przez ponad 30 lat, on pozostaje dokładnie taki sam, wiecznie optymistyczny i zawsze otwarty na to, co życie mu oferuje. To sprawia, że pisanie historii jest takie przyjemne”. Sue Buswell, Redaktor Naczelna w Dziale Książek Dziecięcych w Harper Collins: „Paddington jest, całkiem prosto, narodowym skarbem, a bycie jego wydawcą jest zarówno honorem, jak i wielką przyjemnością. Przez te wszystkie lata pozostały tajemnicą jego początki, po części wyjaśnione zostały one w tej niezwykle przejmującej, zabawnej i cudownej nowej powieści. Warto było czekać”. Brian Farrey, Kidsreads.com, Nowy Jork: „Jeśli dorastaliście, czytając i kochając te książki tak jak ja, „Paddington tu i teraz” przeniesie was z powrotem do tego wyjątkowego czasu i miejsca, kiedy pierwszy raz spotkaliście dającego się kochać niedźwiadka z Peru”.
źródło: materiały prasowe www.znak.com.pl
|
Newsletter
